Wyrok Sądu Rejonowego – odszkodowanie i zadośćuczynienie – wypadek samochodowy

27 Lipiec, 2016

Prezentujemy Państwu najciekawsze wyroki z dziedziny prawa odszkodowań (oczywiście w wersjach zanonimizowanych), które uzyskaliśmy dla naszych Klientów. Mamy nadzieję, że zapoznanie się z przykładowymi rozstrzygnięciami pomoże Państwu w podjęciu decyzji o skierowaniu Państwa sprawy na drogę sądową.

 

WYROK

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia …….. r.

Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi, III Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Dominika Wilijewicz Protokolant: sekr. sąd. Michał Zimnowodzki po rozpoznaniu w dniu ……… r. w Łodzi na rozprawie

sprawy z powództwa A… K…

przeciwko U… T… U… Spółce Akcyjnej w Łodzi

o zapłatę kwoty 24.622 zł

  1. zasądza od U… T… U… Spółki Akcyjnej w Łodzi na rzecz A… K…:
  2. kwotę 13.400 zł (trzynaście tysięcy czterysta złotych) zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 25 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty,
  3. kwotę 9.491,04 zł (dziewięć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych cztery grosze) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty,
  4. kwotę 130 zł (sto trzydzieści złotych) odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 4 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty,

oraz kwotę 4.149 zł (cztery tysiące sto czterdzieści dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 2.417 zł (dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

  1. oddala powództwo w pozostałym zakresie;
  2. nakazuje pobrać od U… T… U… Spółki Akcyjnej w Łodzi na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi kwotę 78,82 zł (siedemdziesiąt osiem złotych osiemdziesiąt dwa grosze) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

 

Sygn. akt

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 10 stycznia 2014 r. powódka A… K… wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego – U… T… U… Spółki Akcyjnej z siedzibą w Łodzi:

–  kwoty 15.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia;

–  kwoty 9.491 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem utraconych zarobków;

–  kwoty 130 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 4 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia;

–  kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto, powódka wniosła o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za następstwa wypadku z dnia 11 października 2012 roku mogące powstać w przyszłości.

(pozew – k. 2-6v)

W odpowiedzi na pozew pozwany zakład ubezpieczeń wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu.

(odpowiedź na pozew – k. 102)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11 października 2012 roku na ul. K… w O… doszło do wypadku drogowego. Kierujący pojazdem marki Volkswagen T4 – S… T… w wyniku niezachowania bezpiecznej odległości między pojazdami uderzył w tył samochodu marki Opel, którego pasażerką była powódka A… K….

(okoliczności bezsporne)

Powódkę przyjęto do Oddziału Chirurgicznego Szpitala Powiatowego im. M. Kajki w Mrągowie, gdzie po wykonaniu badań, w tym rezonansu magnetycznego, zdiagnozowano skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa. A… K… kontynuowała leczenie w trybie ambulatoryjnym – w poradni ortopedycznej. W okresie od 11 marca 2013 roku do 22 marca 2013 roku powódka poddawała się zaleconym zabiegom rehabilitacyjnym. Powódka przez cztery miesiące nosiła kołnierz ortopedyczny. Nadto, zgodnie z zaleceniem lekarskim zakupiła poduszkę ortopedyczną, której koszt wyniósł 130 zł.

(bezsporne, nadto dowód: kserokopia zaświadczenia – k. 21, karta zabiegów – k. 28, dokumentacja medyczna – k. 22-27; faktura VAT – k. 35)

Wypadek z dnia 11 października 2012 roku spowodował długotrwały uszczerbek na zdrowiu powódki w wysokości 5%. A… K… cierpi na bólowe ograniczenie ruchów, napięcie mięśni przykręgosłupowych i wyprostowanie fizjologicznej lordozy kręgosłupa szyjnego. Są to objawy obrażeń kręgosłupa szyjnego.

(dowód: opinia biegłego ortopedy S… D… – k. 118-119; uzupełniająca opinia biegłego ortopedy S… D…-k. 139)

W okresie od dnia 1 stycznia 2008 roku do dnia 31 grudnia 2012 roku powódka była zatrudniona w Hurtowni Kwiatów Sztucznych „B…” na stanowisku referenta administracyjno-biurowego w oparciu o umowę o pracę na czas określony. W okresie od dnia 12 października 2012 roku do dnia 31 grudnia 2012 roku powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim. Mimo że A… K… była przez pracodawcę oceniana jako rzetelny pracownik, z chwilą, gdy zawarta z powódką umowa o pracę wygasła, pracodawca nie zdecydował się jej przedłużyć z uwagi na długotrwałe zwolnienie, na którym powódka była zmuszona przebywać na skutek wypadku. W miesiącach od stycznia do lipca 2013 roku oraz w grudniu 2013 roku powódka była bezrobotna, ponieważ nie mogła znaleźć pacy, na wykonywanie której pozwoliłby jej stan zdrowia.

(dowód: umowa o pracę – k. 32; świadectwo pracy – k. 33; opinia o pracowniku – k. 34)

Pojazd kierowany przez S… T… w czasie wypadku był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej przez pozwany zakład ubezpieczeń, (okoliczność bezsporna)

W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił A… K… kwotę 1600 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 325 zł tytułem kosztów leczenia. Kwota 130 zł z tytułu zakupu poduszki ortopedycznej nie została przez ubezpieczyciela uwzględniona, (okoliczność bezsporna)

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie złożonej do akt dokumentacji medycznej powódki oraz opinii biegłego ortopedy. Sąd na podstawie art. 233 § 1 k.p.c. uznał, że zarówno opinia zasadnicza, jak i uzupełniająca są jasne, rzetelne i fachowe i jako takie w pełni przydatne dla celów dowodowych. Opinie zostały wykonane zgodnie z zakreśloną tezą dowodową, na podstawie wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz po przeprowadzonym badaniu medycznym powódki.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Żądania majątkowe powódki okazały się niemal w całości zasadne. W zakresie naprawienia szkody na osobie znajdują ono uzasadnienie w treści art. 444 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c., zaś w zakresie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w treści art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c. Żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego za następstwa wypadku mogące powstać w przyszłości, oparte o art. 189 k.p.c., jako niezasadne podlegało oddaleniu.

Podstawą odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela wobec powódki poszkodowanej w wypadku komunikacyjnym jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, którego kierowca spowodował wypadek. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych. Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.), z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. W niniejszej sprawie pomiędzy stronami niesporna była zasada odpowiedzialności, a w związku z tym i stan faktyczny w części dotyczącej samego zdarzenia, to jest fakt zaistnienia wypadku, uczestnictwa w nim powódki, sprawstwa wypadku, czy też objęcia pojazdu kierowanego przez sprawcę ochroną ubezpieczeniową świadczoną przez stronę pozwaną. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami stała się wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz odszkodowania.

Powódka dochodziła kwoty 15.000 zl tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zgodnie z przepisem art. 445 § 1 k.c., w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym (uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia) sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie, w przeciwieństwie do odszkodowania, dotyczy szkody niemajątkowej, a więc nieprzeliczalnej wprost na określoną kwotę pieniężną. Ustawodawca nie wprowadza przy tym żadnych kryteriów, jakimi kierować ma się sąd przy ustalaniu wysokości należnego poszkodowanemu zadośćuczynienia. Wskazówek w tej mierze poszukiwać można jedynie w doświadczeniu życiowym i orzecznictwie.

W judykaturze i doktrynie podkreśla się, że zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny, ma być jednorazową rekompensatą za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego i jako takie musi mieć odczuwalną wartość ekonomiczną. Zadośćuczynienie powinno wynagrodzić doznane przez poszkodowanego cierpienia, utratę radości życia oraz ułatwić mu przezwyciężenie ujemnych przeżyć psychicznych. Wysokość przyznanego zadośćuczynienia nie może jednak być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1965 roku, I PR 203/65, OSPiKA 1963, poz. 92; wyroku z dnia 8 czerwca 2011 roku, I PK 275/10, niepubl.; wyroku z dnia 4 listopada 2010 roku, IV CSK 126/10, niepubl.; wyroku z dnia 17 września 2010 roku, II CSK 94/10. niepubl.).

Z uwagi na to. że zadośćuczynienie spełnia funkcję kompensacyjną powinno być pochodną wielkości doznanej krzywdy. W konsekwencji, przyznanego poszkodowanemu zadośćuczynienia nie należy traktować na zasadzie ekwiwalentności, którą charakteryzuje wynagrodzenie szkody majątkowej. Odpowiedniość kwoty zadośćuczynienia, o której stanowi art. 445 § 1 k.c., ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie być źródłem wzbogacenia (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 lutego 2000 r., 111 CKN 582/98, niepubl.).

Wysokość zadośćuczynienia musi być ustalana z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Do podstawowych z wypracowanych kryteriów zalicza się stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych rozumianych jako ujemne przeżycia związane z cierpieniami fizycznymi, a także następstwami uszkodzenia ciała czy rozstroju zdrowia, trwałość obrażeń, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, skutki w zakresie życia osobistego, konieczność wyrzeczenia się określonych czynności życiowych, korzystania z pomocy innych osób, czy też stopień przyczynienia się poszkodowanego i winy sprawcy szkody. Wysokość zadośćuczynienia musi także pozostawać w zależności do ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowana będzie zmuszona znosić w przyszłości (por. A. Cisek, [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, pod red. E. Gniewka, Warszawa 2006, s. 756).

W świetle powyższych uwag, sąd uznał kwotę 15.000 złotych za usprawiedliwioną okolicznościami sprawy i odpowiadającą rozmiarom doznanej i odczuwanej przez powódkę krzywdy. Skutki wypadku, jakiemu uległa powódka, sąd ustalił na podstawie pisemnej opinii biegłego – ortopedy, którą sąd ocenił w kontekście wyjaśnień informacyjnych powódki, z których wynikało, że przez około rok po wypadku A… K… odczuwała lęk przed jazdą samochodem oraz była zmuszona do rezygnacji z uprawiania ulubionego sportu – aerobiku.

Do chwili obecnej A… K… nie uprawia żadnego sportu, nie wolno jej dźwigać, ani wykonywać niektórych prac domowych np. wieszać firan. Z powodu dolegliwości będących następstwem wypadku, zwłaszcza bólu, powódka stała się nerwowa, zaczęła cierpieć na bóle żołądka. Sąd miał na uwadze, że powódka na skutek wypadku z dnia 11 października 2012 roku doznała długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5%. Należy podkreślić, że zakres cierpień fizycznych i psychicznych powódki w związku z doznanymi w wypadku obrażeniami był znaczny. Było to związane z doznawanym bólem, hospitalizacją, unieruchomieniem odcinka szyjnego kręgosłupa, a w dłuższej perspektywie koniecznością poddania się leczeniu i rehabilitacji obejmującej zabiegi i ćwiczenia fizykoterapeutyczne odbywające się kilka razy w tygodniu. Omawiane dolegliwości bólowe wymagały systematycznego stosowania leków przeciwbólowych. Z drugiej strony na wymiar zadośćuczynienia wpływ miał również fakt, że stan zdrowia powódki ulegał sukcesywnej poprawie i obecnie jej sprawność fizyczna jest bliska tej, którą cechowała się przed wypadkiem.

Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności, sąd doszedł do przekonania, iż ogółem kwota 15.000 złotych, jako rekompensata za cierpienia psychiczne i fizyczne doznane na skutek wypadku komunikacyjnego, jest kwotą odpowiednią. Mając na uwadze fakt. iż w postępowaniu likwidacyjnym wypłacono powódce z tego tytułu kwotę 1.600 złotych, zasądzona została kwota 13.400 złotych. Zgodnie z żądaniem powódki należność ta zasądzona została z odsetkami ustawowymi od dnia 25 stycznia 2013 roku (żądanie powódki w tym zakresie zostało doręczone pozwanemu w tej dacie) do dnia zapłaty. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie odsetek stanowi art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W zakresie kwoty 1.600 złotych powództwo podlegało oddaleniu.

Na podstawie art. 444 § 1 k.c. powódka domagała się odszkodowania za szkodę na osobie, na które złożyć się miały kwoty: 130 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 4 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów leczenia w postaci zakupu poduszki ortopedycznej oraz kwoty 9.491 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem utraconych zarobków.

Odnosząc się do pierwszej spośród wskazanych kwot, wskazać należy, że wydatek związany z koniecznością zakupu poduszki ortopedycznej stanowił szkodę pozostającą w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, za które odpowiedzialność ponosi

pozwany. Powódka wykazała wysokość tej szkody za pomocą dokumentu w postaci faktury VAT. Wobec tego powództwo w tym zakresie podlegało uwzględnieniu. O odsetkach sąd orzekł zgodnie z żądaniem powódki, przy uwzględnieniu faktu, że roszczenie to zostało sformułowane przez powódkę w treści pisma doręczonego pozwanemu w tej dacie.

Przechodząc do drugiego z żądań powódki, należy wskazać, że wypadek spowodował w majątku powódki także uszczerbek w postaci utraty możliwości wykonywania dotychczasowej pracy zarobkowej. Jedynym powodem, dla którego dotychczasowy pracodawca nie zawarł z nią kolejnej umowy o pracę była utrata przez powódkę możliwości wykonywania pracy na zajmowanym wówczas stanowisku spowodowana obrażeniami doznanymi w wypadku. Wobec tego w sferze majątkowej powódki wystąpiła szkoda w postaci utraconych zarobków. Wysokość uszczerbku odpowiada wysokości zarobków, które powódka z pewnością otrzymywałaby, gdyby nie doszło do wypadku, za skutki którego odpowiedzialność ponosi strona pozwana. Mając na uwadze, że żądanie powódki ograniczało się do minimalnego wynagrodzenia za pracę, sąd uznał je za zasadne w całości. O odsetkach sąd orzekł zgodnie z żądaniem powódki, przy uwzględnieniu faktu, że roszczenie to zostało sformułowane przez powódkę dopiero w treści pozwu.

Oddaleniu podlegało powództwo w zakresie żądania ustalenia, że pozwany ponosi odpowiedzialność za mogące nastąpić w przyszłości skutki wypadku z dnia 11 października 2012 roku, albowiem strona powodowa nie wykazała istnienia interesu prawnego w takim rozstrzygnięciu. Na gruncie niniejszej sprawy wystąpienie w przyszłości dalszych skutków wskazanego zdarzenia nie jest realne. Jak wynika z opinii biegłego ortopedy, stan zdrowia A… K… w chwili obecnej nie budzi zastrzeżeń, a dalsze negatywne konsekwencje wypadku nie są przez biegłego przewidywane. Ponadto, jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 24 lutego 2009 r. (sygn. akt III CZP 2/09, Legalis), pod rządem art. 4421 § 3 k.c. nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do zaktualizowania się odpowiedzialności pozwanego za dalsze skutki danego zdarzenia.

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. Wobec tego, że roszczenie powódki okazało się niemal w całości zasadne, a w części, w której podlegało oddaleniu kwestia jego zasadności zależała od oceny sądu. sąd włożył na stronę pozwaną obowiązek zwrotu wszystkich kosztów.

Na koszty strony powodowej w łącznej wysokości 4.149 złotych złożyły się: kwota 2.400 zt tytułem wynagrodzenia pełnomocnika – adwokata (§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kwota 1232 złote tytułem opłaty od pozwu oraz kwota 500 złotych tytułem wynagrodzenia biegłego ortopedy.

Na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594) sąd nakazał pobrać od pozwanego kwotę 78.82 zł tytułem nieuiszczonych wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

W świetle powyższych argumentów sąd orzekł jak w sentencji.

Pozostałe wpisy

Nie takie RODO (PUODO) straszne, jak je malują

Wejście w życie rozporządzenia o ochronie danych osobowych w dniu 25 maja 2018 r. z pewnością wiele osób zapamięta na długo - głównie z powodu lawinowo zalewającego nasze skrzynki mailowe SPAMU w przedmiocie informacji na temat przetwarzania naszych danych osobowych, przeprowadzanych w ekspresowym tempie obowiązkowych szkoleń w miejscu pracy z zakresu przetwarzania danych osobowych, [...]
17 Wrzesień, 2020
czytaj więcej

Nie, bo COVID, czyli jak koronawirus paraliżując służbę zdrowia, paraliżuje sądownictwo?

Jak zapewne większość z Państwa już wie, na próżno szukać spraw, w których doniosłej roli nie pełniłby biegły sądowy. Nie mam na myśli oczywiście banalnych z pozoru spraw o zapłatę np. zaległej faktury czy czynszu najmu, chociaż proszę mi wierzyć, że również tam niejednokronnie koronnym dowodem w sprawie okazuje się opinia biegłego. Tak czy inaczej, faktem jest, że specjaliści z [...]
16 Wrzesień, 2020
czytaj więcej

Czy potrzebna jest zgoda ojca dziecka na wyjazd matki z dzieckiem za granicę?

W dniu dzisiejszym przyszłam do kancelarii i miałam w planie napisanie artykułu. Nie miałam jednak kompletnie pomysłu o czym miałby być. Po pierwsze z uwagi na covid połączony z okresem wakacyjnym wisi nad nami sezon ogórkowy. Poczty z sądu przychodzi jak na lekarstwo, rozprawy spadają z wokandy jak gwiazdy w lipcowe noce, a dostanie się do sądu przypomina wejście na lotnisko. Nie [...]
19 Sierpień, 2020
czytaj więcej

Hipoteka zwykła

Zanim dojdzie do kupna nieruchomości, osoba zainteresowana jej nabyciem powinna sprawdzić zapisy widniejące w księdze wieczystej. Najlepiej uczynić to razem z doświadczonym adwokatem, który doradzi, na co trzeba zwrócić uwagę przy analizie tego dokumentu. Konieczność starannego sprawdzenia treści dotyczy przede wszystkim działu IV, gdzie wpisuje się hipoteki (zwykłe, kaucyjne, umowne, [...]
3 Lipiec, 2020
czytaj więcej